Van 1987 tot 1989:
4. TAUPO
Taupo door de ogen van Robert en Yoka
Taupo ligt in het hart van het Noordereiland van Nieuw-Zeeland. Ruim drie uur rijden ten zuiden van Auckland en ongeveer dezelfde afstand ten noorden van de hoofdstad Wellington. Er is daar een prachtig, vulkanisch, groen, heuvelachtig landschap. De dode vulkaan Mount Ruapehu heeft een besneeuwde top en aan de voet daarvan ligt het 1500 meter diepe kratermeer Lake Taupo. Ze domineren de omgeving waar Huka Lodge gelegen is. Vanuit Lake Taupo stroomt de Waikato River ongeveer 350 km naar het noorden tot aan Auckland.
Een grote trekpleister van deze omgeving is het forellen vissen. Er zwemmen in alle meren en rivieren grote aantallen enorme regenboog- en bruine forellen. Ze zijn als zalmen zo groot en niet moeilijk te vangen. Oorspronkelijk zijn die forellen daar heengebracht vanuit Californië en nu gedijen ze in Nieuw-Zeeland nog beter dan in hun oorspronkelijke woonomgeving. Een dagje met de vlieghengel in de smalle beekjes en bergriviertjes of slepen met een spinner achter de boot op het meer en je hebt er al gauw een stuk of tien te pakken. Forellen vissen mag, maar deze vissen verkopen is bij de wet verboden. Je vindt ze niet in de viswinkels. Men mag ze alleen voor eigen consumptie vangen en dan niet meer dan acht per persoon per dag. Inspecteurs controleren regelmatig de koelkasten van de restaurants of er geen illegaal gevangen forellen in liggen. De opbrengst van de vergunningen gaat naar de inheemse Maori-bevolking. Zij claimen dat het oorspronkelijk hun vissen zijn en dat iedereen die ze wil vangen daar voor zal moeten betalen.
Huka Lodge
Huka Lodge ligt aan de Waikato River, vlak voor de gevaarlijke, wilde en steile watervallen genaamd Huka Falls. De naam Huka Lodge is afgeleid van de naam van de woeste watervallen. Het woord Huka betekent, in de taal van de allochtone Maori’s, schuim: het schuim op het water.
Huka Lodge ligt op een unieke plek met een bijzondere historie. Al in de jaren ’20 kwam de koningin-moeder van Engeland hier met streng geselecteerde gasten in haar entourage om, als het in Engeland koud en guur was, forellen te vissen. Huka Lodge heeft altijd mensen van koninklijken bloede, bekende en beroemde personen en de rijken der aarde aangetrokken. Het heeft een in alle opzichten perfecte ambiance en locatie voor de 'Rich & Famous'. Er zijn zeventien van cederhout opgetrokken, vrijstaande lodges, gelegen in het parklandschap langs de rivier. Deze cabins zijn zeer luxe ingericht. In het hoofdgebouw bevinden zich de receptie, lounge en restaurantfaciliteiten. Op www.hukalodge.com krijg je een goed beeld van wat Alex van Heeren hier heeft gebouwd en waar wij twee mooie jaren hebben doorgebracht.
In juli 1987 begonnen we aan een nieuw hoofdstuk van ons 'ver-van-huis’-verhaal. In bijna dertig uur vlogen we naar onze nieuwe woonplaats Nieuw-Zeeland, het 'land of the long white cloud'.
Tussen Sassenheim en Taupo ligt een enorm tijdsverschil, want je gaat door zoveel tijdszones en komt eigenlijk twee dagen na je vertrek aan op de plaats van bestemming.
Een houten huis
Huka Lodge is een klein, superluxe hotel. De managerswoning was een prachtig, houten huis met een leuke tuin en terrassen, gelegen naast de tennisbaan. We lieten het wat verbouwen, om een extra slaapkamer te creëren, en om een trap bij het terras en een schuur toe te voegen. Bij ons nieuwe huis kregen we een poes cadeau, die daar al jaren woonde. Ook in het hoofdgebouw van de Lodge woonde een grote rode kater, genaamd Mittens, die wij moesten verzorgen. Mittens was fotomodel en kwam voor in menige reportage in reis- en interieurbladen in Australië en Amerika.
We zochten in Taupo scholen voor de kinderen. Er brak enige paniek uit toen ze zagen dat ze heel ouderwetse, tuttige schooluniformen moesten dragen. Ellen en Robert-Paul namen het 'kiwi'-accent van de Nieuw-Zeelandse kinderen heel snel over. Je moet passen in de groep en dan kun je niet met het in Dubai geleerde 'Queen’s English' bekakt overkomen. Ellen en Robert-Paul begonnen aan hun Nieuw-Zeelandse, dorpse schoolleven en pasten zich, zoals altijd, weer snel aan, alhoewel Robert-Paul wat moeite had met het brutale, grove, bully gedrag van de Maori-jongetjes op school. Deze oorspronkelijke bewoners van dit land zijn zwaargebouwde Polynesiërs en vaak nogal asociaal in hun gedrag en levensstijl. Er wordt onder deze bevolkingsgroep stevig gedronken. Het zijn heel goede rugbyspelers, dat wel.
Chip & Dale
De kinderen vroegen of we niet een hondje erbij konden nemen en omdat de omstandigheden daarvoor ideaal waren, besloten we dat maar te doen. We verdiepten ons in hondenboeken en besloten een Cairn terriër te nemen. We vonden in een advertentie het adres van een Cairn terriër-fokker en reden naar de boerderij, waar we een nest van zes heel kleine puppies aantroffen. Ze waren pas geboren en nog te klein om bij de moeder weg te gaan, we moesten nog een paar weken wachten. Omdat we het zielig vonden om er een mee te nemen die dan een beetje eenzaam zou kunnen worden, besloten we ter plekke dat we er twee zouden nemen. Een mannetje en een vrouwtje, een broertje en een zusje. We noemden ze Chip & Dale.
Robert en Robert-Paul timmerden in de garage van de Lodge een prachtig hondenhok van cederhout met een dak van singels. We plaatsten het naast het huis in een hondenkennel en bedekten de grond daarvan met een flinke laag boomschors. Na een paar weken kwamen Chip & Dale in hun kennel wonen en we beleefden veel plezier aan hun gezelschap. Het waren heel levendige, sterke en energieke hondjes. We maakten menige wandeling met Chip & Dale en ze gingen later vaak met Robert mee in de auto als hij Robert-Paul van school ging halen.
Koplopers
De popster Madonna begon in 1987 wereldbekendheid te krijgen en toen ze een nieuwe plaat lanceerde, waren wij bij de eersten in de wereld die hem te pakken konden krijgen. Een nieuwe dag op de wereld begint namelijk het eerst in Nieuw-Zeeland en omstreken. Zo waren wij ook altijd bij de eerste mensen op aarde die op oudejaarsavond het nieuwe jaar ingingen.
24-uursbaan
Onze dagelijkse werkzaamheden in de Lodge maakten het nodig dat wij 24 uur per dag, zeven dagen van de week aanwezig en beschikbaar waren. Als de Lodge volgeboekt was, en dat was in de zomermaanden vrijwel altijd het geval, hadden we in totaal 34 gasten. Deze gasten moesten we van ‘s morgens vroeg tot diep in de nacht verzorgen. We hadden vijftien personeelsleden, onder wie drie koks, een tuinman, een receptioniste, een boekhoudster, kamermeisjes en serveersters. De was werd in de eigen wasserij gedaan. Wij zorgden voor de algemene gang van zaken, trainden het personeel, controleerden de kamers, Yoka verzorgde alle bloemen, en Robert haalde en bracht de gasten van en naar het vliegveld. We zorgden ervoor dat alle vishengels in goede conditie waren, hielden de wijnkelder bij, belden met onze agenten in Sydney en San Diego, overlegden met de tuinman wat er zoal gedaan moest worden, en serveerden ontbijt, lunch en diner.
De gasten van de Lodge betaalden een vaste prijs voor de overnachting inclusief ontbijt, cocktailparty en diner. Een pittig bedrag, maar daar kregen ze ook wel het allerbeste voor. De wijnkelder was heel goed en deskundig samengesteld; er werden regelmatig dure, exclusieve flessen tot wel 1500 dollar ontkurkt. De champagne vloeide rijkelijk en vooral Dom Pérignon was populair.
Diner in Huka Lodge
Het diner was een nogal arbeidsintensief gebeuren. De avond begon met een cocktailparty voor alle gasten in de lounge van de Lodge. Open haard en kaarsen aan, de buitenverlichting op de tuin en de rivier en wij in keurige kleding bij de deur om alle gasten te verwelkomen. De gasten hielpen zichzelf aan drankjes en de serveersters deelden canapés uit. Wij converseerden met de gasten, leerden ze wat beter kennen en stelden de gasten aan elkaar voor. Tijdens dat cocktailuur presenteerde Robert het vijfgangenmenu, dat wij met de hand iedere dag schreven. Tijdens het gesprek over het menu werd de wijnlijst doorgenomen en adviseerden wij de gasten bij de keuze van de wijn.
De geselecteerde flessen werden door Robert snel uit de kelder gehaald, ontkurkt en in het restaurantgedeelte op butler trays achter de stoel van de gast neergezet. Hier werden ook de karaffen met ijswater klaargezet. In het restaurantgedeelte stonden grote, zwartgelakte tafels waar men met 6, 8 of 10 aan kon plaatsnemen. De servetten waren ouderwetse keukentheedoeken. Yoka maakte tijdens het cocktailuur de tafelindeling en probeerde mensen die waarschijnlijk wel iets met elkaar te praten hadden, bij elkaar aan dezelfde tafel te zetten. Zo werd bijvoorbeeld een stockbroker uit New York aan tafel gezet bij een bankier uit Sydney. Een jong stel uit Wellington, waarvan de vrouw zwanger was, bij een stel met kinderen uit Londen, een fanatieke forellenvisser uit Singapore naast iemand met dezelfde interesse uit Auckland en een fanatieke golfer uit Parijs naast een golfbaaneigenaar uit Japan. Goede mensenkennis was een belangrijk onderdeel voor het succes van ons werk. Na een uur cocktails, om acht uur, nodigden wij de gasten aan tafel. De open haarden en kaarsen in het restaurantgedeelte waren aan en als iedereen aan tafel zat, serveerden wij met behulp van twee serveersters in twee uur het vijfgangendiner. Stipte discipline in de keuken zorgde ervoor dat dit feilloos verliep. Tussen het serveren en uitruimen van de gerechten door, maakten wij de cocktaillounge schoon, ruimden de bar op en zetten daarvoor in de plaats de kaasplank, vers fruit, de afterdinner drankjes, de Davidoff-sigaren en verschillende soorten thee en koffie. Kaarsstompjes gingen altijd in de open haard om die lekker fel te laten branden. Om tien uur kwamen de gasten dan uit het restaurantgedeelte en hoewel sommigen besloten direct naar hun kamer te gaan, bleef het merendeel graag nog wat uurtjes in de lounge, bij de open haard om te genieten van de cognac, de likeurtjes en de sigaren. Huka Lodge had de grootste omzet van Davidoff-sigaren en Hennessy-cognac in Nieuw-Zeeland. Tijdens deze afterdinner uurtjes maakten de gasten plannen voor de vistochten of het jagen, het golfen of de boottripjes op het meer. Veel gasten vroegen ons om dat te regelen en we belden dan ook geregeld rond middernacht met de gidsen om ze op te trommelen voor deze uitstapjes. Er werden picknickmanden besteld en ’s winters moest er nog even snel warm ondergoed geregeld worden voor de jachtpartij. De avonden en nachten in Nieuw-Zeeland worden nog extra spectaculair vanwege de schitterende sterrenhemel. Het zuidelijk halfrond heeft sterren en sterrenbeelden die je in Europa niet ziet. Bijna alle gasten vroegen ons, die zij als experts in Nieuw-Zeeland beschouwden, waar nou het Zuiderkruis te zien was. Dat hadden we dus snel geleerd. Zo moesten we er natuurlijk ook voor zorgdragen dat we goede kennis hadden van de Nieuw-Zeelandse wijnen en andere lokale producten, die we in de Lodge serveerden. De eigenaar van de Lodge, Alex van Heeren, reisde de hele wereld af, maar waar hij ook was, hij belde ons elke avond op om te vragen hoe de zaken ervoor stonden en hoeveel reserveringen we die dag hadden binnengekregen. Waren dat er zeventien of meer dan was hij happy, want dat was weer een dag in de toekomst met een volgeboekte lodge.
Koning Albert van Belgie een van de vele beroemde gasten.
Het merendeel van de gasten bestond uit 'well-to-do'-personen, vooral uit Nieuw-Zeeland, Australië en Amerika. Soms Japanners die gek waren op jagen en golfen. Onder onze gasten bevonden zich regelmatig bekende wereldburgers zoals koning Albert van België, minister-president Mike Moore, de popgroep Pink Floyd, generaal Westmoreland, Amerikaanse senatoren met hun familie, de bankiersfamilie Schröder met privé-vliegtuig uit Londen, de voorzitter van de Amerikaanse Federal Reserve Paul Volcker, komiek Billy Connaly, de erfgenaam van het Playboy-imperium Christine Heffner, filmsterren als Hume Cronin en Jessica Tandy en Lee Majors, de Six Million Dollar Man, Bill Gates en nogal wat vertegenwoordigers van de Nederlandse regering zoals de minister van Buitenlandse Zaken Hans van den Broek, de minister van Landbouw de heer Braks en Yvonne de Rooy, staatssecretaris van Economische Zaken.
Kort voordat wij aankwamen in de Lodge, had de koning van Bahrein er gelogeerd. En we waren nog maar net weg of koningin Elizabeth en de Duke of Edinburgh kwamen ter gelegenheid van de Common Wealth Games in Auckland en huurden de hele Lodge af voor een paar dagen vakantie.
De Lodge werd in Nederland ook bekend omdat prins Willem-Alexander en prinses Máxima (alhoewel in het geheim) er in 2002 hun huwelijksreis doorbrachten. De lijst van beroemde en bekende persoonlijkheden is heel lang. Opvallend is dat deze gasten zich in Huka Lodge ondanks hun vele geld en beroemdheid zeer rustig, gezellig en bescheiden gedroegen. Er hing een ontspannen, huiselijke maar wel zeer luxe sfeer.
Filmstudio
Het decor van de Lodge was opgevallen bij een reclamebureau uit Sydney, dat van het Australische telecommunicatiebedrijf Telstra de opdracht had gekregen een serie tv-commercials te maken. Het script hield in dat ouders die bijvoorbeeld in Amerika, China of Nieuw-Zeeland wonen, door hun kinderen die in Australië wonen, enthousiast worden opgebeld. Deze langeafstandsfamiliegesprekken brengen geld in het laatje voor de telefoonmaatschappij. Huka Lodge was geselecteerd als decor in Nieuw-Zeeland. De producer kwam kijken en tijdens dit bezoek deed hij het voorstel om Robert te laten meespelen als acteur in de rol van de vader in Nieuw-Zeeland, die een telefoontje krijgt van z’n kinderen in Australië. Zo gezegd zo gedaan. De hele Lodge werd een filmstudio en er werd een dag gewerkt om een kort filmpje te schieten. De scène moest wel tien keer gedraaid worden. Maar alles lukte prima en de commercial werd heel vaak uitgezonden op de Australische tv met als gevolg dat Robert tijdens ons latere verblijf in Sydney een aantal keren werd herkend.
Vliegen
Populaire vervoermiddelen in Nieuw-Zeeland zijn de helikopter – daarvan stonden er soms wel drie in de tuin geparkeerd – en kleine vliegtuigjes. Robert-Paul en Ellen mochten regelmatig meevliegen. Ook wijzelf maakten menige helikoptervlucht in de omgeving. Helikopters werden ook gebruikt om naar de jachtgebieden te vliegen en soms keerden ze daarvan terug met de geschoten herten hangend onder aan het landingsgestel.
Op Lake Taupo konden we een paar maal de lucht in met watervliegtuigjes. De landing op het water vonden we heel speciaal.
Watervermaak
We kregen het forellenvissen aardig onder de knie en als het even kon brachten we onze vrije tijd door aan de waterkant of op het meer. De forellen maakten we graag, met behulp van de kapitein of gids, gelijk schoon en aten ze met wat witte wijn en een salade een uur na de vangst. Op het Lake Taupo werd ook gewaterskied en op kleiduiven geschoten. Het water is kristalhelder en het meer is 1500 meter diep. Vanaf het meer heeft men uitzicht op de besneeuwde toppen van de omringende bergen, waar in de wintermaanden (juli en augustus) druk geskied wordt. In de omgeving wordt ook veel gedaan aan 'white water rafting', we hebben dat een paar keer gedaan en vonden het een prachtige ervaring om zo wild over de ruig stromende en kolkende rivieren te scheren.
Opossums
Als we ’s nachts, na het werk, van het restaurantgebouw naar onze houten bungalow liepen, kwamen we altijd veel opossums tegen. Deze katachtige nachtdieren leven in de bomen en er zijn er in Nieuw-Zeeland veel te veel van. Omdat het een plaag was geworden, krijgt men voor iedere dode opossum vijf Nieuw-Zeelandse $$. Onze tuinman kon dit extraatje best gebruiken en plaatste regelmatig kuipjes met cyaankali hoog in de boom. Eén of twee hapjes en de opossum valt als een blok uit de boom, klaar om te gelde te worden gemaakt.
Tornado
Tijdens ons verblijf in de Lodge raasde er in de winter een harde tornado over het Noordereiland. Huka Lodge lag precies op het pad van deze storm en rondom ons knapten duizenden bomen als luciferhoutjes af. Gelukkig lag de Lodge laag in het dal van de rivier en daardoor wat in de luwte van de hoge rotswanden aan de overkant van het water. Het was wel een verschrikkelijke ravage en we konden met de auto niet meer over de weg. Bijna alle wegen in de buurt waren versperd door de omgewaaide bomen, die kriskras door elkaar lagen. Na een dag of twee was het ergste opgeruimd en waren de wegen weer open. De sporen van de tornado waren nog lang zichtbaar in het bosgebied waar wij woonden.
Ellen in Woodford House
Heimwee
Er was voor Ellen geen geschikte middelbare school in Taupo. Ze ging daarom naar een typisch Engelse boardingschool, Woodford House in Havelock-North, ongeveer drie uur rijden van Taupo. Daar werd, naast de heel serieuze studie, veel gehockeyd, er was een kapel waar uit de bijbel gelezen werd en gezongen. Ellen kreeg weer een uniform, dit keer iets modieuzer. Alle meisjes hadden een eigen kamer en mochten zelf iets aan de inrichting doen. We reden regelmatig naar de school om Ellen te bezoeken. Een keer in de winter schoven we in een bocht bijna van de weg af tegen een bergwand. Het was iedere keer bijna zeven uur rijden op een dag en dat was natuurlijk verre van ideaal.
Na ruim twee jaar Nieuw-Zeeland kregen we toch wat heimwee naar de westerse wereld. De Lodge was erg afgelegen en behalve genieten van de natuur en heel hard werken was er niet zo veel afleiding. De kinderen waren niet erg happy met hun Nieuw-Zeelandse scholen en we begonnen ons wat geïsoleerd te voelen.
Wereldreizigers
In de zomer van 1988 besloten we onze vakantie in Nederland te gaan doorbrengen. Op weg daarheen wilden we een paar stops maken op bijzondere plekken. We vlogen van Taupo naar Auckland, stapten daar over op een groter vliegtuig en vlogen naar Fiji. Kamers hadden we geboekt in het Sheraton. Het was daar erg luxe, we speelden golf en genoten van het zwembad, het strand en de luxe restaurants. We maakten kennis met de General Manager en zijn assistent. Zij waren zeer geïnteresseerd in Huka Lodge. We wisten toen nog niet dat Robert een jaar later heel nauw met deze twee heren zou samenwerken bij Sheraton in Sydney.
Van het Sheraton gingen we voor een weekje naar een heel kleine atol. Een klein paradijs met spierwitte stranden, we sliepen er in hutten op het strand. We gingen zwemmen en snorkelen, speelden volleybal op het strand en zochten schelpen. We voeren naar andere nabijgelegen eilanden en bezochten daar lokale markten en kochten een schild van een schildpad. Dit is verboden in Nederland, maar destijds besteedden we daar niet zoveel aandacht aan. We brachten veel tijd door in de Beach Bar. Daar werden regelmatig crab races gehouden. Je kon wedden op een krab met een rugnummer. Deze krabben werden in het midden van een cirkel geplaatst en losgelaten. De krab die het eerst de rand van de cirkel bereikte was de winnaar. Robert-Paul bleef soms ’s avonds alleen in de bar om te wedden op de krab. Op de laatste avond kwam Robert-Paul opgewonden naar onze hut rennen, hij was de winnaar van de laatste krabrace van die dag en had 35 drankjes gewonnen in de bar. We vonden het te laat om naar de bar te gaan om ons te bedrinken. Toen we de volgende dag uitcheckten, kregen we van de manager een fles champagne mee ter compensatie van de gewonnen drankjes. We voeren terug naar het hoofdeiland en vlogen naar Los Angeles in Californië. Daar bezochten we Disneyland en de MGM-filmstudio’s. We gingen naar de grote shopping malls, reden door Hollywood en Beverly Hills en bekeken de beroemde winkels op Rodeo Drive.
Van Los Angeles vlogen we naar Vancouver aan de westkust van Canada en brachten ook daar een paar leuke dagen door. Van Vancouver vlogen we door naar Amsterdam voor de rest van onze vakantie. De afstanden die we moesten overbruggen van Nieuw-Zeeland naar Nederland zijn enorm, je bent dagen onderweg en het tijdsverschil maakt het tot een vermoeiende onderneming. Maar het was fantastisch om onderweg een paar keer uit te stappen en te genieten van de landen waar we langskwamen. Het maakt in tijd en geld weinig of geen verschil of je de westelijke route neemt of de oostelijke kant van de wereldbol overgaat. Het leukste is om de ene keer via het westen te gaan en de volgende keer via het oosten.
Sollicitatie in Australië
Tijdens onze jaren in Taupo was Australië echt een hotspot geworden. Ze vierden daar groots het 200-jarig bestaan en er was een wereldtentoonstelling in Brisbane. De verhalen en levensstijl van onze gasten uit Australië wekten onze belangstelling voor dat land.
Robert nam contact op met Sheraton in Sydney en kreeg een prima job aangeboden in het Sheraton Wentworth. De aansluiting bij een grote, toonaangevende, Amerikaanse hotelketen leek hem wel wat. Vooral ook omdat dit veel mogelijkheden kon bieden voor een internationale carrière.
Glasschade
Voordat we Nieuw-Zeeland verlieten, huurden we een grote Motorhome en toerden we een paar weken over het Noorder- en het Zuidereiland. Robert en Robert-Paul vlogen samen van Taupo naar Auckland om dit bakbeest van een camper op te halen. Het was de allergrootste die beschikbaar was. Drie tweepersoonsbedden, een keuken met een microwave, een douche en een toilet: een comfortabel huis op wielen. Met z'n zware dieselmotor reed de camper als een vrachtauto langzaam de bergen en heuvels op. We namen de BBQ en de hengels mee en vonden mooie plekjes op heel rustige campings. Het water in de rivieren en meren is kristalhelder en je mag daar ook in het wild kamperen, wat we een paar keer gedaan hebben. We reden naar de kust en bekeken de prachtige stranden. Tijdens de tweede week van de reis knalde de enorme voorruit van de motorhome er plotseling, onder het rijden op een smalle tweebaansweg, uit, waarschijnlijk door steenslag. Het glas versplinterde en vloog in het rond. We zaten onder de schrammen en ons haar en kleding zaten vol kleine stukjes glas. De hele motorhome lag van voor tot achter vol glas. Gelukkig hadden we zonnebrillen op en waren de zonnekapjes naar beneden geklapt. Dit had ons gezicht enigszins beschermd. Na de schade in kaart gebracht te hebben, vonden we snel een motel vanwaar we een en ander konden regelen. Na twee dagen was de nieuwe voorruit geplaatst en konden we onze reis voortzetten. Achteraf bleek dat de kwaliteit van de voorruit niet had voldaan aan de veiligheidsnormen die daarvoor gelden. Dat de ruit compleet in elkaar klapte en in duizenden stukjes versplinterde had niet mogen gebeuren. Bij het inleveren van de motorhome op het vliegveld van Auckland kregen we alle kosten vergoed en nog wat extra korting. We kregen de indruk dat de firma die de motorhomes
verhuurde, niet zat te wachten op een schadeclaim of negatieve publiciteit.
Met de staf van Huka Lodge bij onze motorhome.
Ondernemend echtpaar
We hadden het plan opgevat om tijdens onze reis een echtpaar, dat al eens bij ons in Huka Lodge had gelogeerd, te bezoeken op het Zuidereiland. Ze hadden ons uitgenodigd om op hun boerderij een kijkje te komen nemen. Zij woonden in het hart van het Zuidereiland, dus nogal ver bij ons vandaan. Tijdens onze afscheidsvakantie met de motorhome kwamen we in de buurt. We belden en waren van harte welkom en kregen uitleg over de locatie van hun boerderij. Het was een schitterende omgeving met valleien, bergen en uitzicht op de besneeuwde toppen van Mount Cook. We vonden de ingang en het begin van de oprijlaan vrij snel en reden richting boerderij. Wat bleek... de oprijlaan had een lengte van bijna 50 kilometer. Op de uitgestrekte velden en bossen die bij de boerderij hoorden, lag een groot meer waar we onze motorhome konden parkeren. Het echtpaar bleek heel ondernemend. Hun belangrijkste bron van inkomen was het fokken van herten. Er liepen daar ongeveer 4500 van rond, verdeeld in roedels van zo’n 20 vrouwtjes met een mannetje. Ieder groepje op een eigen, afgesloten stuk grond. We mochten meerijden met de pick-uptruck met balen hooi en zakken korrels om de herten te voederen. Er lagen stapels geweien in de schuur. Verder fokten ze kippen, konijnen, kwartels en kalkoenen. Er was tuinbouw en een grote moes- en kruidentuin. We dronken wijn en lunchten op het terras van de sfeervolle boerderij. Er was een eigen tennisbaan waar we een potje op konden tennissen met onze gastheer en gastvrouw en hun kinderen. Verder was er een privéschooltje voor de kinderen van de medewerkers; onze gastvrouw was er onderwijzeres. Ook was er een eigen landingsstrip voor een privévliegtuigje en een helikopter. We vlogen rond Mount Cook en fotografeerden uit de lucht de besneeuwde toppen en gletsjers. We gingen waterskiën en vissen op het meer en staken de BBQ aan. Al met al een fantastisch plekje waaraan we leuke herinneringen bewaren.
Goedgekeurd
Tijdens deze kampeervakantie kreeg Robert een telefoontje uit Sydney dat hij was aangenomen. Sheraton en de hoteleigenaren hadden zijn aanstelling goedgekeurd. Het wachten was nu op de benodigde papieren en een Australisch visum. Dat ging niet zo snel als we verwacht hadden. In afwachting daarvan namen we onze intrek in het Sheraton Hotel in Auckland en van daaruit onderhielden we de contacten met de Australische autoriteiten voor de benodigde papieren. We moesten zelfs op het Australische consulaat in Auckland komen voor een beoordelingsgesprek met een hoge ambtenaar. Uiteindelijk, na twee weken, kwam het voor elkaar. We werden goedgekeurd en kregen onze paspoorten terug met de benodigde visa.
We pakten onze koffers, verscheepten een 20 voet container met onze huisraad en overige spullen. We verkochten onze Renault 5 en we gingen naar het vliegveld van Auckland voor een vlucht van ruim drieëneenhalf uur over de Abel Tasmanzee naar Sydney. In maart 1989 werd Australië onze nieuwe basis en we hadden er zin in.