Van 2000 tot 2002:
9. DOHA
Op weg van Surabaya naar Doha besloten we een stop te maken in Kuala Lumpur. We brachten een paar heerlijke dagen door in het Sheraton Imperial Hotel. De directeur van dit hotel, Neil Palmer, kenden wij erg goed van onze vakantie in het Sheraton op Fiji en later van vier jaar samenwerking bij het Sheraton Wentworth in Sydney.
We ontdekten in Kuala Lumpur een prachtig restaurant dat door Hyatt werd geëxploiteerd in een luxe winkelcentrum. Het was spectaculair ingericht met open showkeukens, veel glas en staal en een prachtig Asian Fusion-concept. Sommige ideeën van dit restaurant zou Robert later implementeren in Doha en Abu Dhabi.
Van Kuala Lumpur was het niet meer zo ver naar Qatar. Goed uitgerust kwamen we daar aan. We werden als vips afgehaald van het vliegveld en in de hotellimousine naar het hotel gereden. In de volksmond wordt gezegd dat er maar twee mannen belangrijk zijn in Qatar, de emir en... de GM van het Sheraton Hotel.
House with a view
In het Sheraton Doha woonden we in een prachtig appartement van 250 vierkante meter met uitzicht op een inham van de zee en aan de overkant daarvan de skyline van de stad Doha. Vooral ’s avonds, als de lichten aan waren, hadden we een feeëriek uitzicht. De met de hand gebouwde houten Arabische kustvaarders, de dhows, voeren door de baai, er werd geparasailed, gezeild en gewaterskied.
Robert was de opvolger van een Italiaanse GM die na slechts een half jaar in de functie in ongenade was gevallen bij de Board of Directors en daarom snel moest inpakken. Zijn vrouw was een buitengewoon wispelturige, flamboyante Egyptische. Zij had het appartement, dat wij nu gingen bewonen, helemaal laten verbouwen en er nogal wat Egyptische stijlelementen in aangebracht. Het waren allemaal heel luxe en dure meubelen en gordijnen, maar niet onze smaak. Het zag eruit als een luxe bordeel in Caïro. De 'Hollywood'-gordijnen lieten we veranderen, net als nog wat andere kleine dingen, maar we zaten opgescheept met grote, nieuwe, gele, bloemerige bankstellen. Alhoewel het appartement 250 vierkante meter was, had de vrouw van Roberts voorganger daar niet genoeg aan. Zij had voor zichzelf nog een hotelkamer in gebruik. Daar hingen haar honderden jurken en stonden de rijen schoenen waar geen plaats voor was in de GM-accommodatie.
Fraude
Het Sheraton Hotel was in Doha het middelpunt van het zaken- en sociale leven. Het hotel heeft ruim 700 personeelsleden. Vanwege het enorme zalencomplex, de tuinen, het uitgebreide sportcentrum en het strand was het de uitgelezen plek voor kleine en grote vergaderingen, congressen, internationale conventies, tentoonstellingen en heel veel feesten. Zo waren er ruim 450 Arabische bruiloften per jaar. Deze bruiloften waren heel speciaal, er werd niet op geld gekeken. Mannen en vrouwen hielden hun feest op aparte dagen. Meestal werd zo’n bruiloft door 500 tot 1500 personen bezocht. Een jaar voor onze aankomst in Qatar was er in het Sheraton grote fraude gepleegd: drie Egyptische directieleden hadden ongeveer twee miljoen dollar cash inkomen van het zalencomplex achterover gedrukt. Ze waren met de buit gevlucht en werden gezocht door Interpol. Deze rel had Sheraton nogal wat schade berokkend, zowel wat betreft de reputatie als financieel. Maar de wereld draait door en het was Roberts taak om de zaak weer goed te laten draaien en de geleden verliezen terug te verdienen.
Royal Suites
Het hotel telde behalve 350 kamers ruim 100 grote suites. De elfde etage was superluxe ingericht en was alleen bereikbaar met een speciale vip expresselift. Sommige van deze suites waren Royal Suites, bestemd voor de regeringshoofden van de Arabische lidstaten die samen de GCC vormen: Koeweit, Saudi-Arabië, Oman, de UAE, Bahrein en Qatar. De Royal Suites waren luxe en overdadig Arabisch ingericht. Roze marmeren badkamers met gouden kranen, ontvangstruimten (majlis), slaapkamers met hemelbedden en uitzicht op het prachtige blauwe water van de Golf.
Bezoek van de sultan
In verband met de renovatie van een aantal gastpaleizen van de emir van Qatar, kregen we een reservering van de Sultan van Oman in het hotel. Hij kwam met 125 personeelsleden. Het gezelschap arriveerde na een korte vlucht vanuit Muscat met drie privé-jumbovliegtuigen en nam z’n intrek in het hotel. Rolls Royces reden af en aan. De heren droegen prachtige Omaanse gewaden en hadden bijna allemaal een tulband, een mooi verzorgd grijs baardje en een met juwelen bezette dolk met kromme punt in de riem gestoken. De sultan bracht voor zichzelf een aantal leuke jonge jongens mee, zodat hij de dagen en nachten niet alleen hoefde door te brengen. Na drie dagen vertrok de sultan weer. Als teken van dank voor de goede service, liet hij zoals gebruikelijk voor het hotelpersoneel een groot aantal gouden Rolex- en Cartier-horloges en royale tips achter. Een zeer succesvol staatsbezoek waaraan we mooie herinneringen bewaren.
De paarden van de emir
Behalve het managementcontract met de regering van Qatar voor het Sheraton Hotel-complex, exploiteerden wij ook nog een Exxon-restaurant en ontspanningscentrum, een zeer luxe Penthouse-restaurant in de binnenstad en vijf stomerijwinkels. Als klap op de vuurpijl was er een contract met het paleis van de emir. Dit hield in dat 150 personeelsleden van ons hotel betrokken waren bij de dagelijkse werkzaamheden in en rond het marmeren paleis, dat in de stad aan de baai van Doha ligt. Vanwege deze werkzaamheden kon Robert regelmatig binnen de muren van het paleis rondkijken en besprekingen voeren met het management van dit prachtige, door tuinen omgeven en rijk ingerichte marmeren gebouw.
Op een dag werden we uitgenodigd een bezoek te brengen aan de stallen van de emir, waar schitterende Arabische paarden werden gefokt. De stallen en ruimten waar de fokkers en veeartsen hun werk deden waren schoon en voorzien van airconditioning. De paarden liepen voor hun dagelijkse bad door het water en draafden voor hun conditie op een lopende band. Er was een laboratoriumachtige ruimte waar het sperma van de tophengsten werd opgevangen, bewaard en waar de inseminatie plaatsvond. De mooiste paarden werden ons getoond in de schaduwrijke tuin van het stallencomplex. Sommige veulentjes waren, zo werd ons verteld, miljoenen waard en deden mee aan internationale wedstrijden waar ze vaak, ter meerdere eer en glorie van Qatar, de hoofdprijs in de wacht sleepten. Een mooie hobby voor de emir die zich ook bezighield met kamelen fokken en -races.
Islamitische topconferentie
Een hoogtepunt tijdens onze jaren in Doha was in 2001 de conferentie van regeringsleiders van 43 islamitische landen. De koningen, sultans, emirs en presidenten van deze landen kwamen allemaal met hun privé-vliegtuigen en uitgebreide entourage en veiligheidsagenten naar Qatar. Alle normale hotelgasten moesten voor de gelegenheid elders logeren of hun bezoek vervroegen of uitstellen. In en rond het hotel golden zware veiligheidsmaatregelen. Het hotel was door het leger en politie afgesneden van de buitenwereld. Ook leveranciers mochten niet naar het hotel komen en dus moesten we elders in de stad een bewaakt en streng gecontroleerd overslagcentrum opzetten. Daar kon het hotelpersoneel de spullen ophalen en na controle in verzegelde auto’s en onder militaire begeleiding naar het hotel brengen.
Er waren voor deze topconferentie 24 vergadersuites bijgebouwd, ieder met een eigen badkamer. Voor de plenaire zittingen werden speciale vergaderzalen ingericht, ieder regeringshoofd zat met zijn medewerkers achter een eigen, met goud ingelegde tafel. Luxe fauteuils, vlaggen, microfoons en koptelefoons voor de vertalingen van de speeches. De sprekers werden allemaal op reusachtige schermen geprojecteerd. Volop pers en tv die het besprokene via speciale satellietverbindingen de wereld inzonden. Er was een speciaal perscentrum geopend.
Er werd een ronde lunchtafel voor 43 personen geconstrueerd, met in het midden en rondom een zee van bloemen.
Ruud Lubbers trad op als gastspreker, vanuit zijn functie als hoofd van de UN-afdeling voor vluchtelingenhulp, de UNHCR. Ook zijn baas Kofi Anan gaf acte de présence. Leuk om al deze vips te ontmoeten en aan het werk te zien.
Voor Robert waren dit stressvolle dagen met veel verantwoordelijkheid. Het hele land stond op scherp om de belangrijke gasten een veilig en comfortabel verblijf te bieden. De straten waren versierd, de plantsoenen opnieuw aangelegd, de vlaggen van de deelnemende landen hingen aan lange rijen masten en overal een zee van verse, uit Holland geïmporteerde bloemen en planten. Aan het begin van de conferentie was er een enorm probleem. Omdat er in Doha een vestiging van de Israëlische regering was, onder leiding van een handelsattaché, weigerden sommige staatshoofden aan de conferentie deel te nemen. De emir van Qatar moest eerst deze handelspost laten sluiten en de israeliërs het land uit sturen voordat er kon worden gepraat. Behalve dit incident en een vechtpartijtje tussen de bodyguards van Yasser Arafat en de koning van Jordanië, liep alles verder op rolletjes.
Dreigend incident
De Israëlische zakenmensen keerden na de conferentie weer terug. Dit leidde tot een gewelddadig incident in het sportcentrum van het Hotel. Een felle Arabische jonge zakenman kreeg het aan de stok met een Israëliër en dreigde hem dood te schieten. De man vluchtte het kantoor van de manager van het sportcentrum in en belde van daaruit naar Robert voor bescherming. Robert belde een van zijn contacten bij de geheime dienst en die kwamen onmiddellijk om de zaak te sussen. Zolang de emir van Qatar ermee instemde dat er een klein aantal Israëliërs in het land was, had men niets te zeggen en moest dit accepteren.
The Doha Rounds
Een jaar na de islamitsche staatshoofdenconferentie werd Qatar gekozen als vergaderplek voor de World Trade Organization (WTO) uit Genève. Eerder hadden WTO-bijeenkomsten in Genève, Rome en Vancouver erg veel onrust, geweld en straatrellen van antiglobaliseringsgroepen met zich meegebracht. Daarom was er nu behoefte aan een locatie waar men in alle rust zou kunnen vergaderen. Qatar ligt vrij ver van de westerse wereld, is eigenlijk alleen per vliegtuig goed te bereiken, het is een schiereiland omringd door zee en woestijn – goed te bewaken dus – en heeft geld genoeg om zo’n megaconferentie met ruim 6500 deelnemers te bekostigen. Een andere doorslaggevende reden voor de keuze van Qatar betrof de zeer uitgebreide vergaderfaciliteiten in het Sheraton Hotel die, met wat uitbreiding van tenten (De Boer uit Alkmaar) in de tuinen en op de parkeerplaatsen, voor de WTO erg geschikt waren.
Met een delegatie van het Qatar-organisatiecomité bracht Robert een bezoek aan het WTO-hoofdkantoor in Genève, om voor 150 deelnemende landen een presentatie van de basisideeën, de indeling en functies van de beschikbare ruimten te geven. Ze spraken alles door: de communicatiefaciliteiten, de hotelaccommodatie, de capaciteit van het vliegveld, de catering en de veiligheid. Met meerderheid van stemmen werd besloten om een half jaar later in Qatar in het Sheraton te vergaderen.
De grootste zaal, de Al Dafna, werd bestemd voor de openings- en sluitingsceremonie, waarbij 3500 personen aanwezig zouden zijn. Deze gigantische zaal moest ’s nachts worden omgebouwd tot drie kleinere vergaderruimten. Er werd een pers-, radio- en tv-centrum ingericht, een drukkerij/copycentrum gebouwd, extra restaurants en koffiecorners geconstrueerd. Het normale aantal van 700 personeelsleden werd uitgebreid met 175 extra personen, geleend van andere Sheraton- hotels in het Midden-Oosten. Vooral de Egyptenaren wilden graag iets extra komen verdienen.
De vergaderingen begonnen in november 2001. Wederom werd het hotel van de buitenwereld afgesloten en omringd door soldaten, tanks, barricaden, helikopters en marineschepen. Honden snuffelden rond, op zoek naar verborgen explosieven – ze roken ook in ons appartement of onder ons bed geen wapens verstopt waren. De conferentie, die gepland was voor vier dagen, werd op het laatste moment met een dag verlengd en was een doorslaggevend succes. De voorzitter Mike Moore, die we al kenden van de tijd dat hij minister van Economische Zaken van Nieuw-Zeeland was en Huka Lodge bezocht voor een GATT-conferentie, was laaiend enthousiast over de goede afloop van de WTO-conferentie in Doha. Dat hij Robert nog kende van Nieuw-Zeeland vond hij een goed ‘omen’ (voorteken) voor de WTO-conferentie in Doha, zo had hij in Genève al gezegd. In zijn slotrede zei hij: 'The facilities and service of the Sheraton cannot be bettered anywhere'. Nog steeds wordt in WTO-kringen gesproken over de Doha Rounds. Het was de redding van het instituut WTO en de beste conferentie van deze organisatie ooit. In een week tijd hadden we een omzet van ruim twee miljoen dollar. Dat hielp om van 2001 een zakelijk heel goed jaar te maken.
David Wright
Regelmatig werden we uitgenodigd door de Britse ambassadeur David Wright om in zijn residentie culturele bijeenkomsten bij te wonen. Dit waren altijd zeer chique avonden met muziek en toneelspel. Vaak in de openlucht en in de zomermaanden binnen in de grote serre. Met Kerst werd daar een gezinsbijeenkomst gehouden waar we Christmas carols zongen met kaarslicht. Toen David Wright in 2003 met pensioen ging, besloot hij per auto terug te keren naar Engeland. Een dapper besluit, want het is toch wel erg ver rijden door niet altijd veilige landen. We hoorden later dat hij de rit goed had volbracht.
Ambassadeursechtpaar
Iedere ambassade organiseerde jaarlijks een feest ter gelegenheid van de nationale dag van het desbetreffende land. Vaak gebeurde dit in een van de zalen van ons hotel. Vaak ook in de ambassade zelf en daar verzorgden wij dan de catering.
Bij het strand van ons hotel ontmoetten we vrijwel iedere vrijdag (onze vrije dag) de Duitse ambassadeur Rolf Meyer-Olden met zijn vrouw Christa. We hadden leuke gesprekken en werden een paar keer bij hen thuis gevraagd voor een diner of een cocktailparty. Rolf Meyer-Olden ging in 2004 met pensioen en we hebben nog een keer een bezoek aan dit echtpaar gebracht in Duitsland. We reden van München terug naar Amsterdam en logeerden een nachtje bij dit gepensioneerde ambassadeursechtpaar in hun villa in de buurt van Bonn.
Amerikaanse voorbereidingen voor Irak
Tijdens ons verblijf in Doha waren de Amerikanen druk bezig met de voorbereiding van de tweede Golfoorlog. De aanval op Irak stond eraan te komen en Qatar werd het nieuwe hoofdkwartier voor de Amerikaanse troepen. De Amerikanen verhuisden hun militaire basis van Saudi-Arabië naar Qatar en werkten maandenlang aan het op peil brengen van hun voorraden en manschappen. Er werd koortsachtig gebouwd aan militaire vliegvelden en gebouwen. Grote transportvliegtuigen vlogen af en aan en omdat het hotel op de aanvlieg- en landingsroute lag, scheerden ze vaak, tot ongenoegen van de toeristen, laag over ons zwembad.
In het Sheraton Hotel kwamen regelmatig generaals zoals Tommy Franks, die de leiding had over de inval in Irak, overnachten en besprekingen houden. Ook hadden we een paar keer bezoek van generaal Richard Meyer, Chief of Staff, de hoogste Amerikaanse militair op dat moment. Deze bezoeken gingen altijd met veel veiligheidsmaatregelen gepaard. De heren kwamen binnen door de achterdeur van het hotel en werden omringd door gewapende soldaten en security guards met walkie talkies en oortelefoontjes. Robert ving ze op bij de deur en begeleidde ze naar hun suite. Onderweg werd dan gezellig gekeuveld over het weer en andere onbelangrijke zaken. De generaals werkten heel hard, dronken heel veel koffie en brachten uren door in het fitnesscentrum van het hotel. Kamers grenzend aan de suites werden bewoond door de staf en er werden speciale communicatiecentra geopend.
Er vonden in het hotel een paar zeer geheime besprekingen plaats. Er kwam een groepje Amerikaanse senatoren uit Washington. Ze hadden een paar dagen gesprekken met vertegenwoordigers van de Taliban uit Afghanistan. Een wonderlijk gezicht: de Amerikanen in hun moderne kostuums, meest blauw met rode stropdas, samen met de Taliban met tulbanden, baarden en hun zeer traditionele kleding in één ruimte bij elkaar. De gesprekken hadden geen enkel resultaat. Het zijn twee werelden, twee culturen en twee religies die zover uit elkaar liggen en zo weinig met elkaar gemeen hebben dat een dialoog en begrip en respect tot falen gedoemd zijn.
Avontuurlijke tochten met familie
We hadden het altijd erg gezellig als Ellen en Robert-Paul en andere familieleden op bezoek kwamen. Kerst 2001 en Oud en Nieuw vierden we met een grote groep familieleden. We hadden een heerlijk kerstdiner en vierden een groots oudejaarsavondgala in de balzaal van het hotel. We maakten tochten op zee, gingen parasailen en trokken de woestijn in. Vooral de avontuurlijke tochten door het prachtige woestijngebied langs de Perzische Golf en op de grens van Saudi-Arabië en Qatar waren onvergetelijk. Je rijdt door de veelkleurige zandheuvels en valleien tot aan de zee. Daar is het helderblauwe, schone zeewater en zijn grote groepen roze flamingo’s. In tenten konden we uitrusten van de tocht, Arabische mintthee drinken en eten van wat er op de BBQ voor ons werd klaargemaakt.
Robert maakte een mooie foto van een groepje opvliegende flamingo’s met op de achtergrond het in aanbouw zijnde Ritz Carlton Hotel. Hij gaf deze foto aan zijn collega, de General Manager van het Ritz Carlton Hotel. Deze hing de foto in zijn kantoor en noemde een nieuwe bar van het Hotel vanwaar men prachtig uitzicht op zee had, de 'Flamingo Bar'.
Golf in Doha
Er is in Doha een prachtige 19 holes golfbaan waar we vaak speelden. Rolf Muntz won daar een keer de Qatar Open en kreeg als prijs een half miljoen dollar! We organiseerden daar het eerste Sheraton UNICEF-golftoernooi, om geld in te zamelen voor UNICEF waarmee Sheraton over de hele wereld een nauwe band heeft. Dit toernooi vindt nog steeds ieder jaar plaats.
Tennisvedetten
Bij het hotel is een groot, rond zwembad, privé-strand en een indoor tenniscentrum waar we graag speelden. Tennis was trouwens heel erg belangrijk in Doha. Ieder jaar nemen alle grote vedetten uit de tenniswereld deel aan het grote, internationale ATP-tennistoernooi. Omdat het Sheraton Hotel daarvan een belangrijke sponsor is, sliepen de deelnemers altijd in ons hotel. Ook de lotingen, prijsuitreikingen en een galadiner werden in het hotel gehouden. Zo hadden we leuke ontmoetingen met bekende spelers en oud-spelers zoals John McEnroe, Björn Borg, Goran Ivanisevic, Martina Hingis, Monica Seles en Sjeng Schalken.
Nelson de papegaai
In de tuinen rond het hotel hadden we een grote volière met tropische vogels. Daar woonde ook de grijze roodstaartpapegaai Nelson. Deze papegaai was daar achtergelaten door de familie van een voorganger van Robert. Dicht bij de volière lag aan het strand een openlucht BBQ visrestaurant met de naam Pirates Cove. Toen het nieuwe seizoen begon, had de leiding van dit restaurant een aantal leuke dingen bedacht om de Pirates Cove leven in te blazen. Zo vonden ze dat er bij de ingang een personeelslid moest staan in de kleding van een piraat. Het zou dan nog leuker zijn als die piraat een papegaai op z’n schouder zou hebben. Nelson, onze grijze roodstaart, was daar heel geschikt voor. Een personeelslid ging gewapend met een theedoek de kooi van Nelson in om hem te vangen en te trainen voor zijn nieuwe rol. Dit liep uiteraard niet goed af. Nelson beet de trainer in zijn vinger en vloog ervandoor, de vrijheid in Qatar tegemoet. Toen men Robert dit verhaal kwam vertellen, besloot hij er een klein human interest pr-project van te maken. We plaatsten een advertentie in de kranten met een foto van Nelson en de kop: 'Nelson Checks Out at the Sheraton'. In de advertentie werd het verhaal van de ontsnapping van Nelson uit de doeken gedaan en er werd een beloning van 200 dollar uitgeloofd aan degene die Nelson levend kon terugbrengen. Er werd in de stad volop gesproken over deze gebeurtenis en het leverde leuke publiciteit op. Jammer genoeg hebben we Nelson nooit meer teruggezien.
Ajax
Onder leiding van Co Adriaanse kwam het volledige Ajax-elftal in januari 2002 voor een week wintertraining naar ons hotel. Het team, met alle verzorgers en begeleiders, bestond uit zo’n veertig personen. Er werd hard getraind, maar er was ook volop tijd voor ontspanning aan het zwembad en voor een tocht met speciale auto’s in de woestijn. De directie van Ajax kwam een borrel drinken in ons appartement. We hielden er een door alle spelers getekend Ajax-shirt en vier vrijkaartjes voor de Arena in Amsterdam aan over.
Nederlandse marine
We hadden een paar keer bezoek van Nederlandse marineschepen in de haven van Doha en werden dan uitgenodigd voor een borrel aan boord. Een leuke, stijlvolle, gezellige bijeenkomst van de Nederlandse gemeenschap ver van huis. We kregen een rondleiding op het oorlogsschip dat betrokken was bij de oorlog in Irak en een gedeelte van de Perzische Golf moest bewaken. Een van de taken was het voorkomen van wapenaanvoer naar Irak.
Parasailen
Bij het hotel was een zeilschool met onder andere een speciale boot voor parasailing. We gingen vaak met familie en vrienden het water op en lieten ons dan vanaf het achterdek van deze boot zo’n 30 tot 50 meter met de parachute de lucht in trekken. Robert maakte vanuit die hoge positie foto’s van de omgeving. Een van die foto’s leek wel een luchtopname van het hotel. Die opname was zo goed geslaagd dat de foto gebruikt werd voor foldermateriaal voor de promotie en reclame-activiteiten.
Jubileumfeest
Het Sheraton Doha was geopend in april 1982 en dus was er in april 2002 aanleiding voor het organiseren van een groot feest ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan. Robert stelde dit voor aan de eigenaren van het hotel die direct heel enthousiast waren. Er werd flink uitgepakt. In de Al Dafna-balzaal werd een gala-avond voor 1000 gasten gehouden. Er traden veel artiesten op, waaronder een grote militaire drumband en een orkest van leerlingen van de Amerikaanse school. Een hoogtepunt was het optreden van een musicalgroep uit Londen. Zij zongen en dansten de overbekende topliedjes uit de grote Londense musicals en eindigden met de gewaagde cancanscène uit de musical Moulin Rouge. Dit was voor de hoge Qatari’s, die de regering vertegenwoordigden, te veel van het goede en om zich niet in verlegenheid te laten brengen verlieten zij vroegtijdig de zaal. Robert had een tekenwedstrijd op alle scholen laten organiseren en van de inzendingen een tentoonstelling gemaakt in de hotelhal. Ook werd er onder de leerlingen van de grafische school van Doha een competitie gehouden voor het ontwerp van een logo, speciaal voor dit 20-jarig bestaan van het hotel. Dit logo werd een jaar lang afgedrukt op al het briefpapier, visitekaartjes, rekeningen en enveloppen van het hotel.
Terug naar de Verenigde Emiraten
Na ruim tweëenhalf jaar Doha werd Robert door Sheraton gevraagd om de totale verbouwing en de heropening van het Sheraton Abu Dhabi Resort & Towers op zich te nemen. Weer een nieuwe uitdaging. Dit keer niet zo ver weg: Abu Dhabi ligt 450 km ten zuiden van Doha, slechts een ruim half uur vliegen. Na een aantal heel enerverende jaren in Qatar gingen we dus terug naar de Verenigde Arabische Emiraten, waar we van 1984 tot 1986 al hadden gewoond en waaraan we goede herinneringen hadden.
We verhuisden in september 2002 naar Abu Dhabi, de hoofdstad van de VAE. Er stond ons een nieuwe klus te wachten!
Qatar door de ogen van Robert en Yoka
Qatar is een klein, rijk, schoon en prettig landje om te wonen. We denken graag terug aan de plezierige jaren die we hier hebben doorgebracht. Qatar is een woestijnstaatje ter grootte van Wales. Het is een schiereiland omringd door de blauwe zee van de Perzische Golf. Niet zomaar een klein landje, maar een schatrijk staatje met meer gas en olie dan menig ander land in het Midden-Oosten. Qatar kan wat gasreserves betreft concurreren met Rusland. Qatar heeft dan ook het hoogste gemiddelde inkomen per hoofd van de bevolking in de wereld. Gas en olie worden onder andere geëxporteerd naar het Verre Oosten. China, Korea en Japan zijn heel grote klanten. Regeringsdelegaties en directies van oliemaatschappijen behoren tot de regelmatige gasten van het Sheraton Hotel in Doha.