Van 2002 tot 2005:
10. ABU DHABI
Toen we 's avonds laat vanuit Qatar in Abu Dhabi aankwamen, werden we bij de achteringang van het Sheraton Hotel opgewacht door een groepje afdelingshoofden onder leiding van Ahmed Khalifa, de Soedanese acting hotelmanager. Het hotel onderging een rigoureuze verbouwing en had op dat moment geen voordeur en geen hotellobby. We namen tijdelijk onze intrek in een ruime hotelsuite en begonnen daar aan ons laatste Sheraton-hoofdstuk.
Volledige renovatie
Het Sheraton Hotel was ruim 20 jaar oud. Het was eigendom van de regering van Abu Dhabi en een aantal welgestelde Arabische aandeelhouders. Het geheel was ondergebracht bij Abu Dhabi National Hotels (hiertoe behoorden ook het Abu Dhabi Hilton, het Meridien Hotel, een tiental kleinere Al Diar-hotels, een grote taxifirma, een touroperator en een cateringbedrijf). Het was financieel een gezonde, beursgenoteerde onderneming. Alle hotels van deze firma werden nu een voor een volledig gerenoveerd, het Sheraton als eerste. Voor de verbouwing van het Sheraton was een budget van 40 miljoen dollar beschikbaar.
De verbouwing was ongeveer een jaar aan de gang toen wij aankwamen. Er waren twee nieuwe zwembaden en een fitnesscenter en twee restaurants buiten het hoofdgebouw gereed, maar verder was het hotel een grote en zeer rommelige bouwplaats.
De Corniche
Het hotel ziet er van buiten uit als een traditioneel Arabisch fort en is gelegen aan het strand en aan het begin van de Corniche. Dit is een grote, ruime boulevard van zo’n vijf kilometer lang, met aan de ene kant de zee en aan de andere kant de stad. Een ideale locatie: we profiteerden van zowel de zakenmarkt als het toerisme. In navolging van de spectaculaire ontwikkeling van Dubai had de regering van Abu Dhabi grootse plannen. Ze wilden de vele oliedollars die binnenstroomden besteden aan sociale en educatieve doelen, maar vooral ook wilden ze daarmee het imago van de hoofdstad van de VAE opkrikken. Er is in dit rijke gedeelte van het Midden-Oosten tussen de staten rond de Perzische Golf een constante strijd gaande wie het mooiste paleis, het grootste stadion, de mooiste luchthaven en de meest spectaculaire wolkenkrabbers heeft.
Project nummer één in Abu Dhabi was de verbreding en opknapbeurt van de Corniche. Dit werd groots aangepakt. Men spoot een strook land van 500 meter breed en 5 kilometer lengte op, parallel aan de Corniche. Daar werd een geheel nieuwe, superluxe wandelpromenade gemaakt en prachtig bestraat. Er kwamen mooi ontworpen zitbanken, lantaarnpalen, parken, fonteinen, tentzeilen voor schaduw, duizenden palmbomen en daarlangs een nieuwe vierbaansautoweg. Deze nieuwe weg zou zo dicht langs het Sheraton gaan lopen, dat er geen hotelstrand meer over zou blijven. De oplossing hiervoor was een lagune, een soort kunstmatige inham van de zee, geconstrueerd met een grote brug, een meter of honderd voor de kust. Op die manier behield het Sheraton een privé-strand en konden we onze watersportactiviteiten blijven exploiteren. Het hotel lag weliswaar niet meer aan de open zee, maar het had een brede opening met het open water onder de brug. Wel waren dagelijkse schoonmaakbeurten en netten voor de ingang onder de brug noodzakelijk, omdat er met eb en vloed grote hoeveelheden rotzooi uit de vissers- en oliehavens de lagune binnendreven.
De kosten van dit alles waren enorm, maar de regering deed daar niet moeilijk over. Een probleem voor het hotel was wel dat er ruim anderhalf jaar, gedurende de constructie geen strand voor de gasten was. We maakten een deal met het Hilton Hotel; onze gasten mochten daar van het strand en de watersportfaciliteiten gebruikmaken.
Teleurgestelde hotelgasten
De gasten hadden veel reden tot klagen. Pal voor de deur stonden hijskranen, betonmolens, grote gravers. Honderden werklui liepen rond. Heel iets anders dus dan een wit, idyllisch, tropisch palmenstrand. Ook aan de voorkant van het hotel werd hard gewerkt aan tunnels en wegen. De nieuwe Corniche splitste zich voor het hotel in de vierbaansautoweg over de brug bij het strand en een brede weg de stad in. Kortom, nergens een rustig plekje, overal stof. Niet bepaald een plek waar hotelgasten, die veel geld voor een kamer moeten betalen, een rustig en prettig verblijf kunnen hebben. Er waren in deze periode slechts honderd hotelkamers en vier suites operationeel, maar het was wel de bedoeling dat daarmee zoveel mogelijk geld verdiend werd. Robert werd steeds beter in het behandelen van klachten van teleurgestelde en ontevreden hotelgasten.
Stoffige suite
Een paar dagen na onze aankomst voelde Yoka zich niet lekker en kreeg een hevige allergieaanval. Dit kwam, zo bleek later, door al het stof dat was vrijgekomen tijdens de verbouwingen. Daarnaast heeft Abu Dhabi in de zomermaanden nooit een spatje regen en zijn er regelmatig zandstormen. Dit in combinatie met al het stof van de bouw en een nogal slordige, onprofessionele housekeeping afdeling, waar de stofzuigerzakken kennelijk nauwelijks geleegd werden, maakte Yoka het leven erg moeilijk. We lieten de suite extra stofzuigen en kochten een apparaat dat de lucht zuiverde, maar echt afdoende was het niet.
Happy home
Na ruim een half jaar in de 'stoffige suite' konden we gelukkig verhuizen naar een nieuwe suite. Daar was alles in ieder geval helemaal nieuw, we hadden twee slaapkamers, een zitkamer, twee badkamers en een keuken. Robert had een goede relatie met de architecten en aannemers die betrokken waren bij de hotelverbouwing en daardoor konden we veel invloed uitoefenen op de constructie, indeling en inrichting van ons toekomstige appartement. Ook kregen we van de hoteleigenaren een budget toegewezen voor de meubilering. We hadden daar heel veel plezier in en Yoka kon zich helemaal uitleven om iets heel moois van onze nieuwe woonplek te maken.
Ruim een jaar later konden we onze intrek nemen in ons schitterende, nieuwe appartement. Voor ons terras, dat ruim 400 vierkante meter telde en uitzicht gaf op het zwembad van het hotel, kochten we teakhouten tuinmeubelen en parasols. Ook kochten we een groot aantal plantenbakken en grote aardewerk potten om het wat groener te maken, en een vogelkooi met parkieten. Tot onze verbazing kwamen er regelmatig in het wild levende parkieten aanvliegen om een zaadje mee te pikken.
We waren erg happy en trots op ons ruime appartement en organiseerden veel ontvangsten en partijen waaronder een housewarmingparty en een kerstbijeenkomst voor de afdelingshoofden van het hotel.
Kinderziektes
De verbouwing van het hotel vorderde langzaam en er was nogal wat discussie over hoe de restaurants, de kamers, de zalen en de openbare ruimten moesten worden ingevuld. Er was al snel een aanzienlijke vertraging. Toen de nieuwe meubels voor de hotelkamers, de restaurants en de zalen werden geleverd, bleek er veel niet te kloppen en de kwaliteit lag ver beneden verwachting. Een lid van de Raad van Bestuur van de eigenaren van het hotel had een gezellig snoepreisje naar Thailand gemaakt en daar een contract getekend met de leveranciers. Deze Thaise firma had op zijn beurt de benodigde meubels in China laten maken. We keurden veel af en pas maanden later kregen we meubels van betere kwaliteit. Een lang en pijnlijk proces. De hotelkamers kregen bijna zwarte houten vloeren. Dat staat wel aardig maar een probleem was dat er ontzettend veel krassen op kwamen van meubels, trolleys en hoge hakken. Alle vloeren moesten weer geschuurd worden en opnieuw gelakt met een lichtere en hardere laklaag. Zo waren er heel wat kinderziektes die volop aandacht nodig hadden.
Het einde in zicht
Toen het hotel zijn voltooiing naderde en de heropening naderbij kwam, moesten we ruim 200 nieuwe medewerkers aannemen, trainen en inwerken. De meesten kwamen uit de Filipijnen, India, Sri Lanka en Bangladesh. De Human Resources-afdeling van het hotel verzorgde hun visa, werkvergunning, housing en training en draaide op volle toeren. We huurden een flatgebouw dicht bij het hotel, met 200 appartementen voor onze medewerkers. Ook daarin moest veel verbouwd worden. Omdat dit gebouw rood van kleur was werd het door de medewerkers 'The Tomato Building' genoemd. Het was maar tien minuten lopen van het hotel naar de personeelsflat en dat scheelde veel in de transportkosten.
De nieuwe restaurants in het hotel gingen een voor een open. Zo waren er een Mexicaans 'El Sombrero', Italiaans 'La Mama', vis 'Il Paradiso', Aziatisch 'Flavours' en een Spaans restaurant 'Bravo', een Engelse pub 'The Tavern', een discotheek/nachtclub 'Zenith' en een lobby coffeeshop. Verder was er een zeer luxe Cigar Bar die Robert 'Cloud Nine' doopte. Het zalencomplex zag er prachtig uit; de grote balzaal bood ruimte aan 750 gasten. De lobby had een statige trap en marmeren pilaren en vloeren. Op de bovenste etage van het hotel lagen vier zeer luxe suites met een grandioos uitzicht op het blauwe water van de Perzische Golf.
Golf in Abu Dhabi
Abu Dhabi is een rustige stad om in te wonen, er zijn een paar luxe winkelcentra, een bioscoopcomplex en vrij veel individuele, mooie winkels. Er is een haven voor visserij en voor de schepen betrokken bij de oliewinning. Er is nauwelijks industrie, wél 72 ambassades met een actief diplomatiek netwerk, waarin veel gebeurt. Abu Dhabi staat ook bekend om de paleizen, een paardenrenbaan en de miljoenen palmbomen langs de brede boulevards en in de parken. Er zijn veel fonteinen en tientallen moskeeën.
We hadden geluk dat er aan de rand van de stad een werkelijk schitterende golfclub is, die ook werd geëxploiteerd door de Sheraton-groep: de Abu Dhabi Golf Club by Sheraton. We maakten snel kennis met de directeur. We ontdekten ook dat de hoofdboekhouder van de golfclub al met Robert had samengewerkt in Kampala. Hij was bijzonder blij met de hernieuwde kennismaking. De deuren van de golfclub stonden nu wijd voor ons open. We hebben er heel vaak gespeeld en toernooien georganiseerd, zoals het Sheraton UNICEF Golftournament. We genoten van de ambiance, de schitterend aangelegde en door palmbomen omzoomde fairways, de grote waterpartijen met fonteinen en een spectaculair clubgebouw met veel marmer en glas in de vorm van een valk die zijn vleugels wijd uitslaat.
Hup Holland
In juni 2004 werden de Europese voetbalkampioenschappen gespeeld in Portugal. Nederland was daar van de partij en omdat we in onze Engelse pub een paar grote plasma tv-schermen hadden, organiseerde Robert voor de Nederlanders in Abu Dhabi, voetbalavonden in Hollandse stijl. In veel van de landen waar we woonden, hebben we actief deelgenomen aan Hollandse Oranjefeesten. We hadden daaraan een paar grote dozen vol oranje versieringen overgehouden. Het personeel in de pub kreeg oranje shirts aan en Hollandse petjes op. De hele zaak werd in Hollandse sfeer gebracht en het tv-gedeelte doopten we 'Hoek van Holland'. Er waren tientallen Nederlanders en ook de ambassadeur, David de Waal, was van de partij. We lieten bitterballen maken, die samen met blokjes Hollandse kaas en Heineken bier gretig aftrek vonden. Een foto van ons luidruchtige samenzijn stond de volgende dag in de krant. Jammer dat Nederland ondanks ons enthousiasme niet ver kwam en de finale niet haalde.
Het nieuwe Sheraton
In oktober 2004 vond de officiële heropening van het nu geheel gerenoveerde hotel plaats. Ter gelegenheid daarvan organiseerde Robert een groot galafeest voor 1500 gasten. De champagne stroomde rijkelijk en er werden honderden oesters en kreeften geconsumeerd. In ieder restaurant was levende muziek, stonden overvloedige buffetten opgesteld en werd door de koks internationaal gekookt. Robert had ter gelegenheid van dit feest een operagezelschap uit Londen gecontracteerd. De rode loper lag uit en de buitengevel van het hotel was feeëriek verlicht, grote zoeklichten en laserstralen doorboorden de donkere hemel. Er hingen grote met verlicht gas gevulde ballonen. Binnen was een zee van bloemen. De voorzitter van Abu Dhabi National Hotels, Sjeik Khalifa Nasser Bin Huwaileel Al Mansouri, onthulde breed lachend in de lobby een plaquette en verklaarde het 'nieuwe' Sheraton voor geopend.
Al met al een groots feest dat alle kranten en de tv haalde en het hotel een mooie start gaf.
Ellen naar Dubai
Inmiddels had Ellen in Amsterdam relatieproblemen gekregen met haar toenmalige vriend. Zij kwam naar ons in Abu Dhabi, om bij te komen van een nogal heftige tijd. Toen ze zo rondkeek in Abu Dhabi en Dubai vroeg ze zich af of er misschien een kans zou zijn daar te blijven, een baan te vinden en een nieuw leven te beginnen. Yoka en Ellen trokken eropuit en gingen praten met headhunters en personeelsbureaus in Dubai. Dat resulteerde al vrij snel in een heel goede baan. Ellen werd aangenomen als Communication Manager voor het Midden-Oosten en Afrika bij Adidas. Het kantoor was in Dubai, Yoka en Ellen gingen op zoek naar een appartement. Ook dat lukte vlot en we konden weer een paar keer naar IKEA om haar nieuwe huis in te richten. We riepen de hulp in van de technische dienst van het Sheraton in Dubai en Ellen had al snel een leuk, nieuw appartement in een goede buurt in Dubai. Nu nog een auto, dat werd een gave, sportieve, zwarte Jeep Wrangler met linnen kap. Ellen reed trots door Dubai en kwam vaak de weekenden bij ons op bezoek in Abu Dhabi. Een heel brede snelweg van 150 kilometer lengte verbindt deze twee steden, dwars door de woestijn. Je ziet er vaak kamelen en je wordt ingehaald door zeer snelle sportauto’s die met snelheden van soms wel 250 kilometer per uur over het hete asfalt jagen. Er gebeuren daar heel veel ongelukken. Vooral de jonge, zeer rijke Arabische mannen (vaak nog jongens) willen in supersnelle sportauto’s weleens zien hoe hard ze kunnen. Soms strijden ze om wie het eerst in Dubai is en moeten dat dan met hun leven bekopen. We bleven ze altijd uit de buurt en gingen netjes en snel opzij als ze met knipperende lichten kwamen aanstuiven. Er werd door de politie veel bekeurd voor snelheidsovertredingen, maar deze van invloedrijke (soms koninklijke) families afkomstige jongens trokken zich daar niets van aan en worden door de politie met ontzag behandeld. Ze hebben vrij spel en staan boven de wet.
Ambassadeursgezin
Op een dag werd Robert gebeld door de Nederlandse ambassade. Er zou een nieuwe ambassadeur komen. Het gezin De Waal bestond uit man, vrouw, drie kinderen en een teckel. Omdat de ambtswoning verbouwd moest worden, zochten zij voor drie maanden alternatieve woonruimte. De vraag was of dat beschikbaar was in het Sheraton. Robert ontving Anneke de Waal voor een rondleiding en liet haar een aantal suites en hotelkamers zien. Ze vond ze heel geschikt en er werd een contract gemaakt voor een verblijf van drie maanden. De suite werd wat aangepast om de drie kinderen en de teckel goed onder te kunnen brengen. De familie De Waal had het erg naar hun zin in het Sheraton. De kinderen genoten van het zwembad en het strand. Ambassadeur David de Waal heeft een goed gevoel voor humor en we vonden het een heel leuk gezin. We werden betrokken bij de inrichting van hun nieuwe huis en zij kwamen regelmatig bij ons op bezoek. Toen het september werd en Robert vertelde dat hij op de tiende voor zijn verjaardag een dineetje zou geven, bleek dat David op dezelfde dag jarig was. Dus werd het een familiefeestje voor beide middelbare heren.
De teckel van de ambassadeur leverde nogal wat commentaar op van onze Arabische gasten. Zij vonden het verre van aangenaam dat er een hond in het hotel was. Zij weigerden om ooit in een hotelkamer te slapen waar zo'n onrein dier de nacht had doorgebracht. Stel je toch eens voor dat die hond op het bed of op een stoel gezeten had, dan zou je daarop als moslim nooit meer willen plaatsnemen. (Zo kennen we ook het verhaal van een vriend die zijn auto verkocht aan een Arabier. De volgende dag kwam de nieuwe eigenaar terug en zei dat hij een hondenhaar had gevonden in de auto. Had de verkoper soms een hond, en zo ja was die hond ooit in de auto geweest? Toen dat het geval bleek te zijn, eiste de Arabier zijn geld terug, hij wilde de auto per se niet meer gebruiken.)
De ambassade had regelmatig bezoek en zij boekten hun gasten in het Sheraton. Zo kwamen onder anderen de minister van Defensie Kamp en de minister van Verkeer en waterstaat Peijs bij ons logeren.
Het overlijden van de sjeik
De president van de Verenigde Arabische Emiraten was sjeik Zayed bin Sultan Al Nahyan. Sinds 1971, het jaar waarin de Engelsen zich hadden teruggetrokken, was hij de Ruler (regeringshoofd) van Abu Dhabi en de president van de Verenigde Arabische Emiraten. Hij werd door de bevolking op handen gedragen. Onder zijn leiding was er enorme vooruitgang geboekt. Er was vrede, welvaart en voorspoed. Niemand hoefde belasting te betalen, er kwamen veel royale voorzieningen voor de lokale bevolking. Sjeik Nahyan bemiddelde in conflicten, steunde zijn onderdanen en als vrienden in financiële problemen kwamen, betaalde hij met grote gulheid hun schulden. Hij werd alom gezien als een zeer wijs man. Hij had negen vrouwen en ruim dertig kinderen. Op foto's verscheen hij af en toe alleen met zijn zonen; vrouwen en dochters kreeg niemand ooit te zien. Hij stond bekend als zeer vrijgevig en erg gelovig. Op de straten zie je overal metershoge portretten van hem, hij stond iedere dag in de kranten. De sjeik was echter al over de negentig jaar en zijn gezondheid ging achteruit. Op 2 november 2004 overleed sjeik Al Nahyan.
Diezelfde avond kreeg Robert een telefoontje van de voorzitter van de raad van bestuur. De regering had besloten dat er in de stad hotelruimte beschikbaar moest zijn voor hooggeplaatste bezoekers, die zouden komen vanwege het overlijden van de president. Robert kreeg de opdracht het hotel te ontruimen. Het moest de volgende ochtend om 12 uur beschikbaar zijn voor de gasten van de regering. Dit was eenvoudiger gezegd dan gedaan. Alle 350 kamers waren bezet en voor de komende dagen waren er honderden reserveringen.
Robert trommelde zijn afdelingshoofden op. Hij boekte zo snel mogelijk een paar honderd hotelkamers in hotels die niet ontruimd hoefden te worden en in hotels in Dubai. Hij schreef een brief aan alle hotelgasten en liet die vertalen in het Russisch, Duits, Arabisch en Frans. Daarna werd er naar alle kamers gebeld met de mededeling de volgende ochtend met alle bagage in de hotellobby te komen om uit te checken en een keuze te maken uit hotelkamers in andere hotels. Er gingen e-mailberichten naar eenieder die een reservering had voor de komende dagen met het verzoek nog even weg te blijven.
Robert had inmiddels onderhandeld met de vertegenwoordigers van de regering over de compensatie voor gederfde inkomsten. Hij kreeg voor elkaar dat alle 350 kamers en suites op basis van vol pension vergoed werden. Er werd verwacht dat deze situatie een week zou duren. Deze belofte moest, zo eiste Robert, op papier bevestigd worden. Zo gebeurde het, geld speelde op dat moment geen rol. Nu was in ieder geval de zakelijke kant van de deal heel erg positief voor het hotel.
De hotelhal leek de volgende ochtend wel het vliegveld van Mallorca na twee volle dagen vertraging. De gasten waren niet blij, velen begrepen niet dat zoiets mogelijk was en protesteerden tegen de gang van zaken. Het was geen eenvoudige opgave ze allemaal uit het hotel te krijgen, maar om 12 uur was het hotel leeg. Mondjesmaat druppelden de gasten van de regering binnen. De eerste avond waren 50 kamers bezet, maar volgens de afspraak werden wel alle 350 kamers volledig betaald plus drie maaltijden per dag voor 700 personen. De tweede dag kreeg men in de gaten dat het aantal gasten dat acte de présence zou geven bij de teraardebestelling of hun medeleven zou komen betuigen, veel minder zou zijn dan verwacht. Robert kreeg een telefoontje dat hij het hotel weer kon terugnemen en de normale gasten kon onderbrengen. Dat gaat natuurlijk niet zo één-twee-drie. Hij bedong nog een extra dag volledige betaling. De medewerkers van sales en van de reserveringsafdeling gingen meteen aan het werk om de gasten die elders overnachtten te contacten en te vragen terug te komen. Dat viel niet bij iedereen in goede aarde, men voelde zich gebruikt en een speelbal van de nukken van de leiders van het land waar zij te gast waren. Vooral de Duitse gasten klommen hoog in de boom. Zij hadden hun reisbureaus en hun advocaten al ingeschakeld en waren schadeclaims aan het voorbereiden. Dit alles bezorgde Robert natuurlijk een berg extra werk. Pas na maanden ebden de problemen en conflicten langzaam weg. Er was nog een maand rouw in de Emiraten en vele concerten, een shoppingfestival en het vieren van Eid Al Fitr aan het eind van de ramadan werden hierdoor nogal saaie aangelegenheden. Het overlijden van de president van de VAE in november 2004 zal ons nog lang heugen.
Ellen en Dominic
Dat het Ellen goed beviel in Dubai, bleek uit de brede en multinationale kring vrienden die ze daar wist op te bouwen. Soms kwamen er een paar mee voor een weekendje Abu Dhabi. Zo was daar in een weekend een Australische jongeman die al behoorde tot haar vriendenkring, maar die zij beter had leren kennen toen hij een vrij ernstig autoongeluk kreeg. Ze had ons daarvan verteld, maar we hadden er verder niet al te veel aandacht aan besteed. We hadden er geen moment bij stil gestaan dat deze Dominic Peacock een jaar later onze schoonzoon zou zijn. Ellen en Dom konden het zo goed met elkaar vinden, dat Ellen al had besloten bij Dom in te trekken en haar eigen flat in Dubai opgaf.
Tsunami
Om bij te komen van alle spanningen rond de heropening van het hotel en de situaties ten tijde van het overlijden van de president, besloten we met Dom en Ellen op vakantie te gaan naar Robert-Paul en Aline, die al weer ruim een jaar in Bangkok woonden. We vlogen van Abu Dhabi met Etihad naar Bangkok, waar Robert-Paul ons afhaalde van het vliegveld. We reden naar het Westin Hotel, dat midden in de stad is gelegen. Robert-Paul was hier werkzaam als Director of Revenu en woonde met Aline in een suite in het hotel. We hadden het daar prima naar onze zin, we gingen naar leuke restaurants en markten en leerden Bangkok weer wat beter kennen. Na een paar dagen gingen we naar Krabi, waar Sheraton nog een prachtig hotel aan het strand heeft. We hadden daar een heerlijke tijd en genoten van de tropische Aziatische sfeer. We huurden een boot en gingen de zee op, we voeren langs de kust en gingen aan land op de kleine eilandjes die daar verspreid liggen voor de kust. We snorkelden en zwommen in de helderblauwe, lauwe zee en slenterden over de spierwitte stranden.
We konden niet weten dat een maand later daar op diezelfde strandjes de tsunami een geweldige ravage zou aanrichten en er tientallen metershoge golven overheen zouden spoelen en dat er duizenden doden zouden zijn. Het was nog niet onze tijd, we waren al weer hoog en droog terug in het Midden-Oosten toen die verschrikkelijke ramp zich voordeed op die idyllische plek.
Een aantal van onze personeelsleden in Abu Dhabi kwam uit Sri Lanka, een van de door de tsunami getroffen gebieden. Een van onze hulpkoks kwam vertellen dat zijn huis was weggevaagd en hij liet daarvan foto’s zien. Zijn vrouw en twee kinderen waren gered, maar hadden niets meer over en logeerden bij familie. Hij vroeg of hij zijn vrouw en kinderen naar Abu Dhabi mocht laten komen. In Abu Dhabi moet je als gastarbeider een bepaald inkomensniveau hebben om directe familieleden te laten overkomen. Robert wilde graag helpen en informeerde over de positie van deze kok, wat hij had gepresteerd en wanneer hij in aanmerking zou komen voor een promotie en salarisverhoging. Dat was volgens het afdelingshoofd gepland voor volgend jaar. Robert nam toen het besluit om de promotie een jaar eerder te laten plaatsvinden. De kok kon hierdoor zijn vrouw en kinderen laten overkomen. Hij was uiteraard heel erg dankbaar en gelukkig en kwam een maand later trots zijn familie aan ons voorstellen.
We hielden ook nog een geld- en kledinginzamelingsactie voor de tsunami-slachtoffers en brachten de kleren samen met dozen vol oude hoteluniformen en linnengoed naar de ambassade van Sri Lanka. Een half jaar later waren we zelf in Sri Lanka als gasten bij een traditioneel huwelijk en zagen we met eigen ogen wat de tsunami daar had aangericht.
Droombruiloft
In Abu Dhabi en Dubai hadden we veel contact met Ellen en Dom en we zagen dat hun relatie erg serieus was. Eind 2004 kondigden Ellen en Dom aan dat ze trouwplannen hadden en dat ze aan de voorbereidingen begonnen voor de huwelijksvoltrekking in Dubai in april 2005. Ze wilden er een heel mooi feest van maken. Ellen en Dom gingen niet over één nacht ijs. Ze maakten een draaiboek met een gedetailleerd scenario. Er werden bezoekjes gebracht aan luxe hotels in Dubai die geschikt waren voor een dergelijke happening. De keuze viel uiteindelijk op het Royal Mirage Hotel aan het Jumeirah- strand van Dubai. Een superluxe, in Arabische stijl opgetrokken hotel, met alle faciliteiten die nodig zijn voor een stijlvolle voltrekking van het huwelijk en het daaropvolgende feest. Er gingen uitnodigingen de deur uit en onze vriend, de Nederlandse ambassadeur David de Waal, werd gevraagd om het huwelijk volgens de Nederlandse wet te voltrekken. De datum werd vastgesteld op 15 april 2005. De ouders, de zuster en wat vrienden van Dom kwamen over uit Australië en van onze kant kwamen Tom, Miep, Jeroen, Rogier en Claudia. Uiteraard waren ook Robert-Paul en Aline aanwezig. David de Waal had een voorbespreking met Ellen en Dom om ze beter te leren kennen en om wat beter zijn speech te kunnen voorbereiden. Aan alle details was gedacht, de bloemen, de muziek, de versieringen in de tuin van het hotel, het baldakijn waaronder de huwelijksvoltrekking plaats zou vinden, de geluidsinstallatie, de hapjes en drankjes, de muziek, het bruidsboeket, de foto’s en video. De bruidssuite was gereserveerd en de kapster geboekt. Het werd een prachtige dag met een schitterende bruiloft in een heel stijlvolle en chique omgeving.
Na afloop van het officiële gedeelte gingen we naar het dakterras met uitzicht op zee. De champagne vloeide en het buffet stond klaar. Er speelde een jazzy band en de maan en sterren droegen bij aan het feestelijke gevoel. Het was een warme, heldere, romantische nacht. Er waren ruim vijftig gasten.
Ellen had iedereen gevraagd vooral geen kinderachtige toneelstukjes op te voeren. Maar Robert had besloten dat hij toch iets moest doen. We hadden een cd van Charles Aznavour waarop het liedje my daughter staat. De tekst daarvan hadden we uitgeschreven en die deelden we rond onder de gasten. Het liedje gaat over de gevoelens van een vader als het moment is aangebroken dat hij zijn dochter moet afstaan aan een vreemde met wie ze heeft besloten te trouwen. Een hele toepasselijke tekst voor deze avond. Robert hield een kort toespraakje en zong my daughter samen met Charles Aznavour. Het klonk zo goed, dat sommige gasten niet in de gaten hadden dat de leading zangstem van Charles Aznavour was en dat Robert met hem meezong. Na het zingen ging Robert nog even dieper in op het geluk van het bruidspaar en hij overhandigde Dom, die nu immers tot de Hollandse clan behoorde, een paar originele Hollandse klompen. De klompen, zo begreep Dom, kunnen een bijdrage leveren aan de geboortebeperking zolang je het touwtje, dat ze aan elkaar verbindt, niet doorknipt. Ellen was een stralende bruid en we waren heel trots op haar en blij met onze schoonzoon.
De volgende dag hielden we een brunch voor alle gasten in de tuin van het huis van Dom en Ellen. We hadden voor deze gelegenheid personeel van het Sheraton Abu Dhabi ingeschakeld. Er kwam een volgeladen koeltruck met opschift 'Events by Sheraton' uit Abu Dhabi. De tuin was door Ellen heel kleurig versierd, er stonden lange tafels, emmers met tulpen en veel parasols. Het werd een ontzettend gezellige lunch, waar men kon napraten over het huwelijk van de vorige dag en waar de Hollandse en Australische familieleden elkaar wat beter konden leren kennen.
We maakten met de uit Holland overgekomen familie even buiten Abu Dhabi een woestijntocht en hadden een diner in een bedoeïenenkamp. Toen het donker werd, was er Arabische muziek en een buikdanseres. We konden met haar meedansen, alhoewel dat niet zo eenvoudig was.
Tijd voor pensioen
Kort na de bruiloftsdagen in april 2005 werd Robert door Sheraton gevraagd voor een bespreking naar Dubai te komen. Daar was in het Sheraton Dubai een bijeenkomst van topmensen uit Caïro en Brussel. Geheel onverwacht werd hem gevraagd of hij wilde instemmen met een vervroegd pensioen. Er was een reorganisatie in de VAE en er moest een General Manager-positie gevonden worden geschikt voor een Area Manager die te duur was voor het hoofdkantoor en daarom op de loonlijst van een hotel moest komen. Als Robert zou instemmen met een vervroegd pensioen, had men dit probleem opgelost. Robert sloeg aan het rekenen, onderhandelde over de voorwaarden, vroeg nog wat extra voordelige condities en stemde, na overleg met Yoka, in om met ingang van mei 2005 na vijftien jaar op te houden met werken bij Sheraton. De timing was eigenlijk wel heel erg goed. Robert was bijna 63 en ons huis in Frankrijk, waar we al twee jaar aan het bouwen waren, was zo goed als klaar. De voorwaarden voor de pensionering waren uitstekend en het moest toch eens gebeuren, dus waarom niet nu. We waren gezond en zouden volop kunnen genieten van de vrijheid die het leven van een pensionado met zich meebrengt. We hadden onze flat in Amsterdam-Buitenveldert waar we altijd graag kwamen. Robert had al met al 42 jaar gewerkt, het was nu een goede tijd om het roer om te gooien en een nieuwe koers te gaan varen.
Tot slot
Er was een afscheidsfeest voor het personeel, een receptie voor relaties, er waren toespraken, foto’s en cadeaus. Een stijlvol afscheid van een hotelcarrière die ons veel enerverende jaren en ongekende kansen heeft gegeven. We hebben veel van de wereld gezien, veel avonturen beleefd en heel veel aardige en interessante mensen leren kennen. We hebben van onze fouten geleerd en we hebben genoten van het succes. We hebben een fantastische tijd beleefd. De herinneringen hieraan hebben we opgetekend in dit boekje.
Ons leven gaat door en we concentreren ons nu op ons huis in Frankrijk, waar we golfen en tuinieren, de flat in Amsterdam, reizen, de kinderen en... onze kleinkinderen.
Op 19 augustus 2006 trouwden Robert-Paul en Aline in een prachtig kasteetje in de Belgische Ardennen. Ook dat was een huwelijksvoltrekking die we niet zullen vergeten. Super romantisch en heel stijlvol in een schitterende omgeving.
En nu……. onze kleinkinderen. Stella, de dochter van Ellen en Dominic, is op 2 oktober 2006 in Dubai geboren. 48 uur later, op 4 oktober 2006, werd Joshua, de zoon van Robert-Paul en Aline, in München geboren.
We zijn uiteraard dolblij met deze familie-uitbreiding.
Robert-Paul, Aline en Joshua zijn in januari 2008 van Munchen naar Londen verhuisd.
Ellen en Dom kregen inmiddels hun tweede dochtertje.
Op 27 april 2008 werd Sammy-Jae geboren in Dubai. Een kerngezond prachtig kleinkind, wat een weelde.....
Robert werd kort na zijn pensionering als adviseur betrokken bij het Corpus Experience-project in Oegstgeest.
We hebben dus vooralsnog geen tijd om achter de geraniums te gaan zitten. Er zijn nog zoveel kansen en uitdagingen, we gaan door met ons leven en hopen dat nog heel lang met onze kennissen en geliefden te kunnen delen.